غزل شمارهٔ ۵۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اردبهما۷ بیت

بحر در جوش است و رو دارد به ماگوهر دریا همی بارد به ما

گنج اسما حضرت سلطان عشقیک به یک مجموع بشمارد به ما

ما امینیم و امانت آن اوستهر چه او بسپرد بسپارد به ما

کشت ما از خشکسالی ایمنسترحمتش پیوسته می بارد به ما

باز یارم میل یاری می کندتخم نیکی نیک می کارد به ما

دارم امیدی که لطفش از کرممائی ما هیچ نگذارد به ما

خاطر موری ز ما آزرده نیستسید ما کی بیازارد به ما

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق محبت و اعتماد نسبت به حضرت عشق می‌پردازد. شاعر از نعمت‌های فراوانی که از جانب این عشق الهی به او می‌رسد سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که همه چیز به امانت اوست و ما امین آن امانت هستیم. همچنین، در مصادیق رحمت و لطف او و بی‌نیازی او از ما تأکید می‌کند. شاعر امیدوار است که همیشه در سایه‌ی محبت و کرم او قرار بگیرد و بخشی از رحمت او باشد، در حالی که به یک ارتباط نزدیک و مملو از محبت بین خود و خدا نیز اشاره می‌کند. در انتها، به محبت و مهربانی سید عشق اشاره می‌کند و اطمینان دارد که هیچ کینه‌ای از وی نخواهد داشت.