غزل شمارهٔ ۵۲۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: امیکشد۷ بیت

غرق دریاییم و ما را موج دریا می‌کشدآبرو می‌بخشد و ما را به مأوا می‌کشد

عشق هرجایی است ما هم در پی او می‌رویماو به هرجا می‌رود ما را به هرجا می‌کشد

در ازل بالانشین بودیم گویا تا ابدجذبهٔ او می‌کشد ما را به بالا می‌کشد

ساغر گیتی‌نما پر می به رندان می‌دهدخاطر مستانهٔ رندان ما را می‌کشد

با سر زلفش در افتادیم و سودایی شدیمدل به دست زلف او دادیم و دریا می‌کشد

خاک پایش توتیای دیدهٔ بینای ماستاز برای روشنی در چشم بینا می‌کشد

در کش خود می‌کشد ما را به صد تعظیم و نازاین کشاکش خوش بود چون سید ما می‌کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تجربه‌ای عمیق از عشق و وابستگی به یک موجود معشوق است. شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن انسان گرفتار و غرق امواج عشق است. این عشق همواره انسان را به سمت خود می‌کشد و در عین حال، به او آبرو و هویت می‌بخشد. با اشاره به جذبه و کشش معشوق، شاعر بیان می‌کند که عشق در هر کجا وجود دارد و او نیز در پی آن است. از زلف و زیبای معشوق صحبت می‌کند که دل را به خود جلب می‌کند و به انسانی که عاشق است، جذابیت می‌بخشد. در نهایت، این احساس کشش و خضوع در برابر معشوق به زیبایی توصیف شده است، که همچون عبادت و تعظیم به اوست.