غزل شمارهٔ ۴۹۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: وبود۷ بیت

چشم ما روشن به نور او بوداین چنین چشمی خوش و نیکو بود

آینه با او نشسته روبروروشنی آئینه را زان رو بود

گر تو می گوئی که این رشته دو تو استتو غلط گفتی که آن یک تو بود

قطره و دریا به نزد ما یکی استدو نماید در نظر نی دو بود

هر که او را یافت آن را یافتههمچو ما دایم به جست و جو بود

جود او بخشید عالم را وجودبی وجود او وجودی چو بود

نعمت الله مظهر اسمای اوستاسم او ذات و صفات او بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این اشعار به توصیف نور و وجود الهی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که چشم ما به نور الهی روشن است و این نور زیبایی خاصی به دنیای ما می‌بخشد. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که وجودی که ما به آن می‌نگریم، در حقیقت یکی است و دوگانگی در نظر ما ایجاد می‌شود. شاعر بر این باور است که هر کسی که خدا را می‌یابد، حقیقت را یافته است و زندگی به دنبال درک و شناخت این وجود است. در نهایت، شاعر می‌گوید که وجود خداوند موجب آفرینش تمام موجودات است و نعمت الهی نمایانگر نام‌های او می‌باشد.