غزل شمارهٔ ۴۸۲
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ابود۷ بیت
هرکه را ذوقش به سوی ما بودهمچو ما غرقه درین دریا بود
موج دریائیم و دریا عین ماعین ما بر ما حجاب ما بود
چشم عالم روشن است از نور اودیده ای بیند که او بینا بود
کنت کنزاً گنج اسمای وی استمخزن آن جملهٔ اشیا بود
هرچه بینی مظهر اسمای اوستکون جامع جامع اسما بود
جام و می با همدگر باشد مداماین چنین بوده است و باشد تا بود
نعمت الله در همه عالم یکی استسیدم یکتای بی همتا بود