غزل شمارهٔ ۴۷۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انباشند۶ بیت

عاشقانی که در جهان باشندهمچو جان در بدن روان باشند

می و جامند همچو آب و حبابموج و دریا همین همان باشند

خوش کناری گرفته‌اند زَ اغیارگرچه با یار در میان باشند

از همه پادشه نشان دارندبی‌نشانی از آن نشان باشند

خلق و حق را به ذوق دریابندواقف از سر این و آن باشند

نعمت‌الله را به دست آورتا بدانی که آنچنان باشند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عاشقانی است که در جهان به زندگی و احساسات خود ادامه می‌دهند. آن‌ها مانند جان در بدن، عشق را در وجود خود جاری می‌کنند. می و شوق آنان شبیه به آب و حباب است و مثل موج و دریا با هم یکی هستند. این عاشقان در کنار یکدیگر از دیگران دورند و با وجود اینکه با یار خود هستند، از دنیای خارج فاصله گرفته‌اند. آن‌ها از نشانه‌های پادشاهی برخوردارند، اما خود را از نشانه‌های ظاهری دور نگه داشته‌اند. عشق و درک واقعی آن‌ها از خلق و حق ناشی می‌شود و برای درک نعمت الهی، باید به عشق و حقیقت پی برد.