غزل شمارهٔ ۴۶۴
دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باداین عنایت بین که چون با بخت من افتاد باد
در هوای آنکه یابد باد بوی آن نگاربر در هر خانه روی خویشتن بنهاد باد
هر کسی کو میخورد جام غم انجام غمشنوش جانش باد دایم در جهان دلشاد باد
خانقه گر گشت ویران باده نوشان را چه غمعمر رندان باد دایم میکده آباد باد
هر که بنیادی ندارد هیچ بنیادش منهعقل بی بنیاد باشد کار بی بنیاد باد
دل به جان آمد ز مخموران کنج صومعهمجلس رندان و کوی باده نوشان شاد باد
هر که باشد بندهٔ سید غلام او منمبندهٔ سید همیشه از غمان آزاد باد