غزل شمارهٔ ۳۴۹
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: وست۷ بیت
هر چه بینی مظهر اسمای اوستدوست دارم هر که دارد دوست دوست
چشم عالم روشن است از نور اولاجرم عالم به چشم ما نکوست
آینه گر صد ببینم ور هزاردر همه آئینه ها چشمم بر اوست
خیز با ما خوش درین دریا نشینخویش را می شو که وقت شست و شوست
لب نهاده بر لب جامم مدامبا چنین همدم چه جای گفتگوست
چشم احول گر دو بیند تو مبینرشتهٔ یک تو به چشم او دو توست
نعمت الله روشنست چون آینهبا جناب سید خود روبروست