غزل شمارهٔ ۳۳۷

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: الاوست۷ بیت

در هر چه نظر کردیم نقشی ز خیال اوستدر آینهٔ عالم تمثال جمال اوست

گر آب حیات ماست در چشمهٔ حیوان استمی نوش که نوشت باد ، کان عین زلال اوست

هر ذره که می بینی خورشید در او پیداستناقص نبود حاشا کامل به کمال اوست

با ذات غنی او عالم همه درویشندسلطان و گدا یکسان ، جائی که جلال اوست

دل رفت سوی دریا ما در پی دل رفتیماز عقل مجو ما را بیرون ز خیال اوست

این مجلس رندان است ما عاشق سرمستیممخمور نمی گنجد اینجا چه مجال اوست

گر ساقی سرمستان جامی دهدت بستانزیرا که می سید از کسب حلال اوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و کمال الهی اشاره دارد و می‌گوید که همه چیز در جهان تجلی‌ای از خداوند است. هر چیزی که دیده می‌شود، چه در آینه عالم و چه در ذرات، نشانه‌ای از جمال اوست. همچنین، اشاره می‌شود که با وجود غنی بودن خداوند، همه موجودات در عالم در مقام درویشی هستند. در ادامه، شاعر به سفر دل و عقل اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این جمع رندان عشق است و در این مکان، اهمیت و آرامش حاصل از عشق و وجود خداوند را تجربه می‌کنند. در نهایت، شاعر از لذت واقعی و حلال در می و عشق می‌گوید که مصرف آن به دلیل جلال و عظمت خداوند است.