غزل شمارهٔ ۳۰۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انست۷ بیت

میر میخانهٔ ما سید سر مستانسترند اگر می طلبی ساقی سرمست آنست

نور چشم است و به نورش همه را می بینمآفتابیست که در دور قمر تابانست

چشم ما روشنی از نور جمالش داردتو مپندار که او از نظرم پنهانست

گر فروشند به صد جان نفسی صحبت اوبجز ای جان عزیزم که نکو ارزانست

گنج اگر می طلبی در دل ما می جویشز آنکه گنجینهٔ او کُنج دل ویرانست

دُردی درد به من ده که خوشی می نوشممن دوا را چه کنم درد دلم درمانست

رند مستی به تو گر روی نماید روزینعمة الله طلب از وی که مرا جانانست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معرفی میخانه و ساقی خود می‌پردازد، که او را سید سر مستان نامیده و بیان می‌کند که رندانی که به دنبال می‌باشند، باید از او طلب کنند. نور چشم او روشنی‌دهنده است و به واسطه آن همه چیز را می‌بیند. او به شاعر نزدیک است و از دید او پنهان نمی‌شود. اگر کسی بخواهد به گفتگو با او بپردازد، هیچ چیز با ارزش‌تر از او و جان عزیزش نیست. گنج واقعی در دل و احساسات او نهفته است. شاعر از درد و غصه‌اش صحبت می‌کند و می‌گوید که این درد، زندگی‌اش را شیرین می‌کند. در نهایت، او از رند مست می‌خواهد تا روزی به او روی آورد و نعمت‌های خدا را طلب کند.