غزل شمارهٔ ۲۷۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ایتعشقاست۷ بیت

شهر دل در ولایت عشق استملک و جان در حمایت عشق است

دیده بینا به نور معرفت استاین عیان از عنایت عشق است

آنچه عقلم نهایتش می گفتدیده ام آن بدایت عشق است

لیس فی الدار غیره دیاراین حدیث از روایت عشق است

هرچه گوئی ز عشق گو که مراسخن خوش حکایت عشق است

نالهٔ زار بلبلان شب و روزدر گلستان سرایت عشق است

نعمت الله را چنین حیرانگرد حسن کفایت عشق است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تأثیر آن بر زندگی انسان‌هاست. شاعر به توصیف شهر دل در ولایت عشق پرداخته و بیان می‌کند که عشق پناهگاه جان و ملک است. دیدۀ بینا به نور معرفت روشن می‌شود و این روشنایی نتیجه عنایت عشق است. هرچه عقل انسان به آن می‌رسد، در واقع آغاز عشق است. شاعر تأکید می‌کند که در این دنیا جز عشق جایی نیست و هر سخنی که درباره عشق گفته شود، حکایت زیبایی از آن است. همچنین ناله بلبلان در گلستان عشق را به تصویر می‌کشد و در پایان به حیرت نعمت الله در برابر زیبایی عشق اشاره می‌کند.