غزل شمارهٔ ۲۴۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ست۷ بیت

نور دل ماه ، نور عشق استجان عاشق مسخر عشقست

در طریقی که نیست پایانشعاشقی جو که رهبر عشقست

پادشاهی صورت و معنینزد عشاق در خور عشقست

در محیطی که ما در آن غرقیمحاصلش یافت گوهر عشقست

آن حیاتی که روح می بخشدچشمهٔ آب کوثر عشق است

قول مستانه ای که می شنوییک دو حرفی ز دفتر عشقست

نعمت الله که میرمستانستاز سر صدق چاکر عشقست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های آن سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که نور ماه نماد عشق است و جان عاشقان تحت تأثیر عشق قرار دارد. عاشقی مسیری بی‌پایان است و تنها کسی که می‌تواند در این مسیر هدایت کند، عشق است. عشق در چهره و باطن انسان‌ها جای دارد و در دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، هدف نهایی یافتن گوهر عشق است. زندگی واقعی و روح‌بخش در ذات عشق نهفته است و صحبت‌های مستانه تنها بخشی از حقیقت عشق را می‌رساند. شاعر همچنین به نعمت عشق و خدمت به آن اشاره می‌کند.