غزل شمارهٔ ۲۲۸

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: یراست۷ بیت

تن همچو تخت شاهست جان خود یکی امیر استآن پادشاه بر وی سلطان بی نظیر است

عشق است شاه عادل بر تخت دل نشستهاین عقل کامل ما آن شاه را وزیر است

گشته است بلبل مست نالان به عشق آن گلدر بوستان ما بین گلهای بی نظیر است

سلطان وقت خود را خواهی که بازیابیبنگر گدای ما را درویشکی فقیر است

هر بی خبر چو داند معشوق عاشقان رااز عشق حق تعالی این جان ما خبیر است

آئینه ایست روشن در وی جمال ساقیجام جهان نمایم از نور او منیر است

در عین نعمت الله بنگر به چشم معنیکاین صورت لطیفش بس خوب و دلپذیر است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف جایگاه عشق و جان انسان می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که تن انسان مانند تخت پادشاهی است و جان مانند امیری است که عشق، پادشاه عادل آن است. عقل نیز به عنوان وزیر این شاه عشق عمل می‌کند. بلبل، به عشق گل ناله می‌زند و در باغ زندگی، گل‌های بی‌نظیر را می‌بیند. شاعر همچنین به اهمیت شناخت سلطان و درویش اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها کسانی که به عشق حق تعالی آگاهند، می‌توانند حقیقت را دریابند. در نهایت، او به زیبایی و نور جمال ساقی اشاره می‌کند و از نعمت‌های الهی سخن می‌گوید که بسیار دلپذیرند.