غزل شمارهٔ ۱۹۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یدهاست۷ بیت

چشم مردم دیدهٔ ما نور رویش دیده استلاجرم در دیدهٔ ما همچو نور دیده است

از سر ذوق است این گفتار ما بشنو ز مازانکه قول این چنین هرگز کسی نشنیده است

در خیال آنکه نقش روی او بیند به چشمدیدهٔ اهل نظر گرد جهان گردیده است

تُرک چشم مست او دلها به غارت می بردزلف طرّارش به هر موئی دلی دزدیده است

عشق سرمست است و با رندان حریفی می کندعقل مخمور است و از زندان ما رنجیده است

از کرم ساقی ما مِی می دهد ما را مدامبر سر ما آب رحمت گوئیا باریده است

هرکسی از لطف سلطانی نوائی یافتندحضرت او نعمت الله را به ما بخشیده است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عظمت معشوق است که چشم مردم به نور او روشن شده و بر دل‌ها تأثیر گذاشته است. شاعر بیان می‌کند که عشق و شور و شوقی عمیق دارد و از زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که عشق مستی و سرمستی به همراه دارد و عقل انسان تحت تأثیر این عشق قرار گرفته و رنجیده است. همچنین، از کرم ساقی و رحمت او یاد می‌کند که همواره به دیگران می‌نوشاند و نعمت‌هایی از او نصیب می‌شوند. شاعر به‌طور کلی بر نعمت‌ها و لطف‌های معشوق تأکید می‌کند و نشان می‌دهد که عشق و زیبایی او چقدر بر زندگی انسان‌ها تأثیرگذار است.