غزل شمارهٔ ۱۸۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: است۷ بیت

آن چنان مجلسی که جانم خواستعشق جانان بهای ما آراست

آفتاب جمال رو بنمودما به او ، او به خود چنین پیداست

بحر و موج و حباب و جو آبندما ز ما جو که عین ما با ماست

ما و زاهد به هم کجا سازیمعقل با عشق می نیاید راست

مبتلای بلای بالائیمهر بلائی که هست زان بالاست

عقل بنشست و فتنه را بنشاندعشق برخاست فتنه ها برخاست

نعمت الله نگر که لطف الهصورت و معنیش به هم آراست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر مجلسی دلخواه و زیبا را می‌ستاید که عشق محبوبش در آن حاکم است. او به زیبایی‌های طبیعی همچون آفتاب، دریا و موج اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها نشان‌دهنده عشق هستند. همچنین، شاعر تضاد عقل و عشق را مورد تأکید قرار می‌دهد و بیان می‌کند که عقل نمی‌تواند به درستی عشق را درک کند. او از مشکلات و بلاهایی که از عشق ناشی می‌شوند سخن می‌گوید و در نهایت، توجه به لطف الهی و زیبایی‌های ظاهری و باطنی را سفارش می‌کند.