غزل شمارهٔ ۱۷۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیه: لماست۷ بیت

درد دل ما دوای درد دل ماستخوش درد و دوائیست که آن حاصل ماست

ما بندهٔ او و سید رندانیمما سائل او و عالمی سائل ماست

آن گنج که اسمای الهی خواننددر کنج خرابه جو که آن در دل ماست

چه جای نهایت است ره رو ابداگر راه رود در اول منزل ماست

نور است حجاب ظلمتش را چه محلمه حایل آفتاب و او حایل ماست

رندی که محیط را به یک جرعه خوردنوشش بادا که همدم کامل ماست

مفعول ویند جمله اشیا به تمامیک فعل ظهور قدرت فاعل ماست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و دل انسان و نیاز او به معبود می‌پردازد. شاعر می‌گوید که درد دل ما همان داروی درد دل ماست و این خود نشانگر ارتباط عمیق بین انسان و خداوند است. او خود را بنده‌ای از بندگان خدا می‌داند که در جستجوی معنای عمیق‌تری از زندگی است. همچنین اشاره می‌شود که گنجینه‌ای از اسماء الهی در دل انسان‌ها وجود دارد و این نشان‌دهنده‌ی ظرفیت درونی انسان برای درک و ارتباط با خداست. در نهایت، شاعر به توازن میان نور و ظلمت، و قدرت خالق در همه چیز اشاره می‌کند و می‌گوید که همه‌ی موجودات تحت تاثیر آن قدرت هستند.