غزل شمارهٔ ۱۵۴۲

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: الی۷ بیت

ای از جمال رویت نقش جهان خیالیوی ز آفتاب رویت هر ذره ای هلالی

این مظهر مطهر روشن شد از جمالتدر آینه نمودی تمثال بی مثالی

از چشم پر خمارت هر گوشه نیم مستیوز لعل شکرینت در هر طرف زلالی

دارم هوا که گردم خاک در سرایتاین دولت ار بیابم ما را بود کمالی

صوفی و کنج خلوت رند و شرابخانههر یک به جستجوئی باشند و ما به حالی

در خلوت سرایت جان خواست تا درآیدگفتم مرو مبادا یابد ز تو ملالی

سید خیال رویت پیوسته بسته با دلای جان من که دارد خوشتر ازین خیالی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذبه چهره محبوب است. شاعر از زیبایی رخ محبوب که جهان را در خیال خود تجلی می‌بخشد سخن می‌گوید و چهره او را به آفتاب و هلال تشبیه می‌کند. او بیان می‌کند که این زیبایی در آینه نمود پیدا کرده و سیر و سلوک عاشقانه خود را توصیف می‌کند. شاعر آرزو دارد که خاک در خانه محبوب شود و به دنبال جستجوی معنویت و عشق است. همچنین به اهمیت خلوت و آرامش در این مسیر اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که از او دور نشود و با او بماند. سرانجام، او باعث شادی دل شاعر است و خیال او را زیباتر از هر چیز می‌داند.