غزل شمارهٔ ۱۵۱۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: رامدخوشخوشی۷ بیت

ماه من امشب برآمد خوش خوشیدلبرم از در درآمد خوش خوشی

در چنین شب این چنین ماه تماموه که خویم در خور آمد خوش خوشی

چشم من روشن شد از دیدار اوآرزوی من برآمد خوش خوشی

خوش خوشی از مجلس ما رفته بودلطف کرد و دیگر آمد خوش خوشی

بس که آب دیده ام بر خاک ریختسرو نازم در برآمد خوش خوشی

خستهٔ هجرش به امید وصالخوشتر است و بهتر آمد خوش خوشی

نعمت الله خوش خوشی عالم گرفتدر همه جا بر سرآمد خوش خوشی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره شادی و خوشحالی شاعر به خاطر دیدن محبوبش است. او وصف می‌کند که چگونه ماه در آسمان درخشیده و دلبرش به دیدارش آمده است. با دیدن محبوب، چشمش روشن می‌شود و آرزوهایش برآورده می‌گردد. همچنین، او اشاره می‌کند که خوشی از جمع آنها رفته بود اما اکنون بازگشته است. شاعر از اشک‌ها و دلتنگی‌هایش برای محبوب صحبت می‌کند و می‌گوید که امید به وصال او، این درد را زیباتر کرده است. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که این خوشی در تمام عالم نمایان است.