غزل شمارهٔ ۱۴۶۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: استتادانی۷ بیت

شاه عالم گداست تا دانیاین گدا پادشاست تا دانی

هر خیالی که نقش می بندیمظهر حسن ماست تا دانی

در محیطی که نیست پایانشجان ما آشناست تا دانی

دل مجنون به عاشقی لیلیمبتلای بلاست تا دانی

دُرد دردش بنوش خوش می باشکه تو را این دواست تا دانی

آفتابی و سایهٔ عالممر ترا در قفاست تا دانی

نعمت الله به خلق بنمایدهر چه لطف خداست تا دانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نکاتی از جمله جایگاه انسان و دنیا اشاره می‌کند. شاعر به این موضوع می‌پردازد که شاه و گدا در واقع یکی هستند و هر خیال و تصوری که در ذهن داریم، تجلی زیبایی‌های خداست. در جایی که پایان و هدف مشخصی وجود ندارد، روح ما با آن آشناست. همچنین عشق مجنون به لیلی نشان‌دهنده‌ی نفسی است که در وجود خود گرفتار است. درد و رنج‌ها نیز بخشی از زندگی‌اند و با پذیرش آن‌ها می‌توانیم به آرامش برسیم. در نهایت، نعمت‌ها و لطف‌های خداوند به همه‌ی مخلوقات عرضه می‌شود.