غزل شمارهٔ ۱۴۴۶

وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)قافیه: انده۷ بیت

می عشقش به شیر مردان دهدُرد دردش به دردمندان ده

ساقیا دست ما و دامن توساغر می به دست یاران ده

می به زاهد مده که باشد حیفدرد وی جام می به رندان ده

جرعه نوشان جام خود بگذارجرعهٔ جام خود به ایشان ده

کربلا را به عاشقان بخشیبخش من ز آن بلا فراوان ده

نوش کن جام می که نوشت بادجرعه ای هم به باده نوشان ده

نعمت الله مده به می خوارانمیر مستان به می پرستان ده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و می‌پرستی اشاره دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد که دست او را بگیرد و به او و یارانش می بدهد. او می‌گوید که زاهدان لیاقت نوشیدن می را ندارند و باید جام می به رندان داده شود. همچنین اشاره به کربلا و عاشقان آن دارد و درخواست می‌کند که از بلاهای آن به او بخشیده شود. شاعر در نهایت بیان می‌کند که نعمت خدا را نباید به می‌خواران بدهیم، بلکه باید آن را به می‌پرستان و مست‌ها عطا کنیم. این شعر در واقع دعوتی به سرمستی و پرداختن به عشق و محبت است.