غزل شمارهٔ ۱۴۴۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انده۷ بیت

بیا ای ساقی مستان و جام می به مستان دهبیا آب حیاتت را به دست می پرستان ده

به میخواران مده می را که قدر می نمی دانندچو خیری می کنی ساقی بیاور می به مستان ده

بیا ای صوفی صافی و دُرد درد دل درکشچه می لرزی به جان آخر بیا جان را به جانان ده

اگر فرمان رسد از شه که سر در پای او اندازتو پا انداز کن سر را به شکرانه روان جان ده

چه خوش گنجیست عشق او که در عالم نمی گنجدچنین گنج ار کسی جوید نشانش کنج ویران ده

نشان رند سرمستی اگر یاری ز تو جویدکرم فرما ز لطف خود نشان او به یاران ده

اگر جمعیتی خواهی در آ در مجمع سیدو گر دل می دهی باری بدان زلف پریشان ده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که جام می را به مستان بدهد و آب حیات را به دست می‌پرستان برساند. او می‌گوید که به میخواران که قدر شراب را نمی‌دانند، نباید می داد. همچنین از صوفی می‌خواهد که درد دل را درک کند و به خداوند جان را تقدیم کند. شاعر به زیبایی عشق الهی اشاره می‌کند و آن را گنجی در عالم می‌داند که هیچ چیزی نمی‌تواند جایگزین آن شود. او از ساقی می‌خواهد که نشانه‌های عشق را به مستی که جویای آن است، نشان دهد و در نهایت تاکید می‌کند که اگر جمعیتی می‌خواهد، باید در مجمعی که سید است حاضر شود.