غزل شمارهٔ ۱۴۴۳

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ستمده۵ بیت

برو ای عقل و پند مست مدهپند سرمست می پرست مده

جان مده گر هوای ما داریدامن ذوق ما ز دست مده

ساقیا جام می بیار و بیابه جز از می به دست مست مده

خاطر ما چو زلف خود مشکنسر موئی به ما شکست مده

نعمت الله را به دست آورلیکن او را به هر چه هست مده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عقل و پند که مسبب جدیت و خستگی هستند، می‌خواهد که او را ترک کنند و به او مستی بوزند. او از ساقی می‌خواهد که جام شراب بیاورد و به جز شراب، چیز دیگری به او ندهد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نباید خاطر و دل او را بشکند و همچنین به قدرت‌های الهی نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که باید به آن نعمت‌ها دست پیدا کند، اما نباید آن را به هر چیزی وابسته کند. در کل، احساس ولنگاری، شیدایی و عشق به زندگی در این ابیات مشهود است.