غزل شمارهٔ ۱۴۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: یدهاست۷ بیت

دیده تا نور جمالش دیده استدر نظر ما را چو نور دیده است

چشم مردم روشن است از نور اوخوش بود چشمی که او را دیده است

ساقی ما مست و جا م می به دستگرد رندان یک به یک گردیده است

بلبل سرمست می‌ نالد به ذوقتا گلی از گلستانش چیده است

عاشق و معشوق عشق است ای عزیزهر که سر از غیر او پیچیده است

در نظر مائیم بحر بیکرانما به ما این دیدهٔ ما دیده است

گفتهٔ مستانهٔ سید شنواین چنین قولی کسی نشنیده است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و نور جمال معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که چشم‌ها به واسطه این نور روشن شده‌اند. او از ساقی و می‌گوید که مستی او باعث گرد هم آمدن رندان شده است. بلبل نیز به شوق گلستان معشوق ناله می‌زند. شاعر عشق را بین عاشق و معشوق توصیف می‌کند و هرکس که از معشوق فاصله گرفته باشد، در واقع از عشق حقیقی دور شده است. در نهایت، او به عمق و بیکرانی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این گفتار مستانه چنان است که کسی پیش از این نشنیده است.