غزل شمارهٔ ۱۳۹۶
همچو ما کیست در جهان تشنهبحر جودیم و همچنان تشنه
عین آب حیات چشمهٔ ماستچشمه در چشم ما به جان تشنه
می رود آب چشم ما هر سوما به هر سو شده روان تشنه
خوش کناری پرآب و دیدهٔ ماستما فتاده در این میان تشنه
همه عالم گرفته آب زلالحیف باشد که تشنگان تشنه
آب دریا و تشنه مستسقیمی خورد آب ناتوان تشنه
سخن سید است آب حیاتخضر وقت امان به آن تشنه