غزل شمارهٔ ۱۳۹۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: افته۵ بیت

بر همه ذرات عالم آفتابی تافتهبینم و هر ذره ای از وی نصیبی یافته

تار و پود و صورت و معنی و جسم و جان ماتافته بر همدگر خوش جامه ای را بافته

کس نمی یابم در این صحرا که محرومست از اوآفتاب رحمتش بر کور و بینا تافته

مو بi مو زلف پریشان جمع کرده وانگهیاز برای سیدی خوش گیسوئی را بافته

ساقی سرمست ما بزم ملوکانه نهادنعمت الله پیش از رندان به می بشتافته

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و گستردگی نعمت‌های خداوند اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که همه موجودات و ذرات جهان، هر کدام از پرتو آفتاب رحمت الهی بهره‌مند هستند و هیچ‌کس در این عالم محروم از این نعمت نیست. او زندگی و اجزای وجود انسان را به نوعی بافته شده از همین تابش رحمت می‌داند. همچنین به تصویر زنی با موی پریشان و زیبایی اشاره می‌کند که نیکویی‌اش به خاطر رحمت الهی و سرمستی ساقی یا می‌پرست است. در کل، شعر به وحدت وجود و نعمت‌های الهی در زندگی اشاره دارد.