غزل شمارهٔ ۱۳۷۹
در محیط عشق او جز ما نبووصل و فصل و قرب و بعد آنجا نبو
عین دریائیم و دریا عین ماغیر ما با ما درین دریا نبو
عارفی گردم زند از معرفتنزد ما جز عارف اسما نبو
رند و سرمستیم در کوی مغانزاهد رعنا حریف ما نبو
هر بلا کآمد از آن بالا به ماآن بلا جز نعمت والا نبو
دیده ام آئینهٔ گیتی نماغیر او در آینه پیدا نبو
نعمت الله چون سخن گوید از اوروح قدسی شاید ار گویا نبو