غزل شمارهٔ ۱۳۷۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: و۷ بیت

آینه بردار تا ببینی در اوجان و جانان خوش نشسته روبرو

جز یکی در جمله عالم هست نیستاین دوئی پیدا شده از ما و تو

آب چشم ما به هر سو شد روانآبرو جوئی بیا از ما بجو

خم میخانه به یک دم درکشمخود چه باشد پیش ما جام و سبو

تا میانش در کنار آورده ایممو نمی گنجد میان ما و او

در دو عالم جز یکی دیدیم نهچشم احول آن یکی بیند به دو

نعمت الله مست و در کوی مغاندر پی ساقی روان شد سو به سو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دقت به ارتباط عمیق و رازآلود انسان با معشوق و حقیقت وجود اشاره دارد. شاعر با استفاده از نمادهای مختلف، مانند آینه، میخانه و آب چشم، به تجربه‌ای که از یکدلی و وحدت با معشوق دارد، پرداخته است. او می‌گوید که در حقیقت جز یک وجود نیست و دوگانگی‌ها تنها از دیدگاه محدود انسان است. شاعر با زبان هنرمندانه‌ای به جستجوی زیبایی و حقیقت در زندگی اشاره می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که به جای درگیر شدن با تفاوت‌ها، باید به وحدت و همدلی بپردازیم. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده عشق عمیق و پیمان انسان با معشوق و جستجوی سرمستی در زیبایی‌های زندگی است.