غزل شمارهٔ ۱۳۷۴
جز یکی نیست در جهان دو مگووحده لا اله الا هو
او یکی و مراتبش بسیاربه مراتب یکی نگویم دو
بحر ما موج زد به جوش آمدآب حیوان روان شد از هر سو
هر که عالم به نور او نگردهرچه بیند همه بود نیکو
چشم مردم از او منور شدچون توان دید ذره ای بی او
شعر سید به شوق خوش می خوانقول مستانه خوشی می گو