غزل شمارهٔ ۱۳۶۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: و۷ بیت

این و آن در آرزوی او و اوبا همه یک رو نشسته روبرو

غیر نور او ندیده چشم ماگرچه گشته گر به عالم کو به کو

غرقهٔ دریای بی پایان شدیمعین ما از ما در این دریا بجو

عقل مخمور است و ما مست وخرابگفتهٔ مخمور با مستان مگو

یک زمان با ما درین دریا نشینگرد هستی را چو ما از خود بشو

سهل باشد هر که او بیند به خودما نمی بینیم جز او را به او

سیدم زلف سیادت برفشاندمجمع صاحبدلان شد مو به مو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تمایل و آرزوی بشر برای دیدن و شناختن حقیقتی عمیق‌تر است که او را در یک واقعیت بالاتر غرق کرده است. شاعر به توصیف حالی می‌پردازد که در آن عقل و فهم بشری ناتوان از درک وجود و نور الهی هستند. او دعوت می‌کند تا در این دریای وجود با هم نشسته و از خود و گرد هستی رها شوند. همچنین به رابطه عاشقانه و وصل با موجودی والا اشاره می‌کند که زلف او (محبت و سیادت) بر سر مستان می‌بارد و آن‌ها را به صفی از صاحبدلان تبدیل می‌کند. در کل، شعر به تلاشی برای غرق شدن در عشق و حقیقتی فراتر از هستی می‌پردازد.