غزل شمارهٔ ۱۳۳۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انبهنیمجو۷ بیت

دنیا و آخرت بر رندان به نیم جوصد دل به حبه ای و دو صد جان به نیم جو

سودا نگر که عشق به صد جان خریده ایمبفروختیم روضهٔ رضوان به نیم جو

با گنج عشق مخزن قارون به پولکیبا ملک فقر ملک سلیمان به نیم جو

با درد دل خوشیم دوا را چه می کنیمداروی ماست دردش و درمان به نیم جو

ای عقل جو فروش که گندم نمایدتکاه است و هست و کاه فراوان به نیم جو

گوئی که هست خرمن طاعت مرا بسیصد خرمن چنین بر یاران به نیم جو

ما بنده ایم و سید ما نعمت الله استجائی که نیست بندهٔ جانان به نیم جو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تبادل و معامله‌هایی که در دنیا و آخرت انجام می‌شود، اشاره دارد. شاعر با تعبیری هنری بیان می‌کند که در عشق و محبت، ارزش‌ها به اندازه اندکی از دنیا و آخرت فدای عشق می‌شوند. او به قدرت عشق اشاره می‌کند که به قیمت‌های ناچیز، تمامی دل‌ها و جان‌ها را می‌خرد. در این میان، سخن از فقر و غنای روحی به میان می‌آید و این‌که باید به ارزش‌های معنوی و روحی توجه کرد. شاعر به عقل و فهم هشدار می‌دهد که نباید تنها به ظواهر چیزها توجه کرد، زیرا بسیاری از آن‌ها در واقع هیچ ارزشی ندارند. او خود را بنده حق می‌داند و بر این باور است که در جایی که عشق و بندگی واقعی وجود دارد، هیچ چیز ارزشمندتر از آن نخواهد بود.