غزل شمارهٔ ۱۲۹۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: طلبکن۷ بیت

حال من از آن نرگس مستانه طلب کنراز دلم از سنبل جانانه طلب کن

در صومعه باری نتوان یافت حضوریای یار حضور از در میخانه طلب کن

آن چیز که از عالم صدساله ندیدیاز یک نظر عاشق دیوان طلب کن

در کنج دلم گنج غم عشق دفین استگنج ار طلبی در دل ویرانه طلب کن

جان باختن از عاشق بیدل طلب ای دوستمردانگی از مردم مردانه طلب کن

سوز دل دلسوختهٔ آتش عشقشدر سینهٔ شمع و دل پروانه طلب کن

چون مردمک دیدهٔ دریا دل سیددر دیدهٔ ما در شو و دردانه طلب کن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و احساسات عمیق عاشقانه است. شاعر از محبوب می‌خواهد تا حال او را از نرگس مست و راز دلش را از سنبل جانانه بپرسد. او تأکید می‌کند که در صومعه‌ها نمی‌توان به حضور محبوب دست یافت و باید او را از در میخانه طلب کرد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که چیزهایی که در عالم مشاهده نکرده‌ایم، می‌توانیم از یک نظر عاشق به دست آوریم. او در دل خود گنجی از غم عشق دارد و اگر کسی به دنبالش است، باید در دل ویرانه او جستجو کند. در نهایت، شاعر به اهمیت عشق و درد دل سوخته اشاره می‌کند و از محبوب می‌خواهد که به او توجه کند و در دلش جایی داشته باشد.