غزل شمارهٔ ۱۲۷۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: اران۷ بیت

قدمی نه به خلوت یارانیار اگر بایدت بیا یاران

هر که ما چون فتاد در دریاکی خورد غم ز قطرهٔ باران

کار ما عاشقی بود دائمبود این کار کار بیکاران

ما و رندی و خدمت ساقیزاهد و بندگی هشیاران

هر عزیزی که می خورد با مانبود خار پیش میخواران

وه که زلف بتم چه طرار استمی برد دل ز دست عیاران

بندهٔ سید خراباتملاجرم سرورم به سرداران

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دوستی است. شاعر از یاران و دوستان خود دعوت می‌کند که در جمع باشند و از خوشی‌های زندگی لذت ببرند. او تأکید می‌کند که عشق و شادمانی کارهایی هستند که خاص بیکاران است و کسانی که در پی عشق هستند نباید نگران مشکلات و غم‌های کوچک مانند باران باشند. همچنین، شاعر به نقش مهم می‌نوشیدنی‌ها و ساقی در زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که در کنار دوستانش هیچ چیزی مانع لذت بردن از زندگی نیست. در نهایت، او به محبت و محبت دوستان اشاره کرده و خود را بنده‌ای از آن‌ها می‌داند.