غزل شمارهٔ ۱۲۴۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ن۷ بیت

هرچه بینی در میان انجمنعاشق و معشوق را بین همچو من

گر خیال نقش بندی در ضمیریوسفی را می نگر در پیرهن

در دل ما آتش جانسوز عشقروشنش می بین چو شمعی در لکن

کفر زلف اوست عالم سر به سرکفر زلف از روی ایمان بر فکن

عاشق و معشوق عشقی ای عزیزیادگار ما نگه دار این سخن

نور او در دیدهٔ عالم نگرزان که او جانست عالم چون بدن

نور چشم نعمت الله را ببینحق و خلق با همدگر می بین چو من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به رابطه عمیق و عاشقانه میان عاشق و معشوق می‌پردازد. شاعر به زیبایی و جذبه معشوق اشاره می‌کند و عشق را به عنوان آتشی جانسوز توصیف می‌کند که در دل عاشق شعله‌ور است. او به ارتباط بین عشق و ایمان اشاره کرده و زلف معشوق را به عنوان منبع کفر و زیبایی در نظر می‌گیرد. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که نور معشوق در چشم‌ها و دل عاشق مانند نوری است که جان و عالم را روشن می‌کند. در نهایت، او به یکپارچگی حق و خلق اشاره دارد و این عشق را به عنوان یادگاری ارزشمند یاد می‌کند.