غزل شمارهٔ ۱۲۴۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ن۷ بیت

ایها الطالب چو جای ما و منعین مطلوبم که می گویم سخن

تا که من با من بود من ، من نیمچون نباشم من نباشد غیر من

عشق گه در جسم و گه در جان بودگاه باشد یوسف و گه پیرهن

روحه روحی و روحی روحهمن رآی روحان حلافی البدن

من چو بی من در درون خلوتمخواه پرده پوش خواهی برفکن

خواه می می نوش و خواهی توبه کنخواه بت می ساز و خواهی می شکن

من چو از آل حسینم لاجرمکل شیئی منکم عندی حسن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم وجود و عشق می‌پردازد. شاعر به خود و وجود فردی اشاره می‌کند و می‌گوید اگر من نباشم، هیچ چیز دیگری هم نخواهد بود. عشق در دو بعد جسمی و روحانی وجود دارد و گاه به شکل یوسف و گاه به شکل پیرهن جلوه می‌کند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در خلوت خود، باید آزاد باشیم؛ چه در مستی و چه در توبه، چه بت بسازیم و چه بشکنیم. همچنین با اشاره به انتساب خود به آل حسین، تأکید می‌کند که همه چیز در وجود انسان زیبایی و حسن دارد.