غزل شمارهٔ ۱۲۴۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ن۷ بیت

جان عالم آدم است و دیگران همچون بدنجان عالم خاتمت گر نیک دریابی سخن

هرچه باشد آدمی را بنده اند از جان و دلخواه جسم و خواه جان خواهی ملک ، خواه اهرمن

نور چشم عالمی از دیدهٔ مردم نهانیوسف مصری ولی پیدا شده در پیرهن

روح اعظم گفتمش می گفت مستانه مراجان من بادت فدا ای جان و ای جانان من

دائما جام بقا خواهی که نوشی همچو مادر خرابات غنا مستانه خود را در فکن

عاشق و مست و خرابم ساقیا جامی بدهمطربا قولی بگو با آشنا جامی بزن

بت پرستی می کند با بت پرست اندر جهانمن خلیل اللهم و باشم همیشه بت شکن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شاعر در این اشعار به ارتباط عمیق میان جان و جسم انسان‌ها اشاره دارد و آن را از یکدیگر تفکیک می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که انسان‌ها هر کدام بنده‌ای از جان و دل هستند، خواه جسمانی و خواه روحانی. همچنین اشاره می‌کند که حقیقت عالم درونی افراد پنهان است و زیبایی‌هایی چون یوسف در باطن آنها نهفته است. شاعر در ادامه به عشق و شوقی که به جانان دارد، بیان می‌کند و دعوت می‌کند که از زندگی لذت ببریم و در کنار عشق خود، به مستی و خرابی روی آوریم. در نهایت، به نقد بت‌پرستی و تاکید بر خداپرستی نیز اشاره می‌کند، خود را «خلیل الله» و بت‌شکن نامیده و بر اهمیت توجه به معانی عمیق‌تر زندگی تأکید می‌ورزد.