غزل شمارهٔ ۱۲۲۹
وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اینان۷ بیت
ای نفس شوخ چشم مرو در قفای نانجانت مده به باد هوا در هوای نان
بگشادهای چو کاسه دهان در خیال آشمانند سفره حلقه به گوشی برای نان
بهر دو نان مرو بر ِ دونان و شرمدارحیف است کآبروی فروشی بهای نان
آدم برای دانهٔ گندم بهشت هشتتو بازخر به نان جو ای مبتلای نان
هر هشت خلد و شش جهت و پنج حس تو راگردد مطیع اگر بدهی یک دو تای نان
دل را شراب ده که همین است دوای دلنان پیش سگ بمان که همان است سزای نان
از خوان نعمتاللّه اگر خوردهای طعامچه قدر آش نزد تو باشد چه جای نان