غزل شمارهٔ ۱۲۱۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ایینرویم۶ بیت

ما ازین خلوت میخانه به جائی نرویماز چنین آب و هوائی به هوائی نرویم

عشق شاه است و روان از پی او می گردیمدر پی عاقل مسکین گدائی نرویم

نرویم از در میخانه به جائی دیگرجنت ماست از این خانه به جائی نرویم

دُردی درد که یابیم خوشی نوش کنیمدردمندیم پی هیچ دوائی نرویم

به هیاهوی رقیبان نرویم از در تودایما گرچه بگوئیم دعائی نرویم

نعمت الله به همه کس چو عطا می بخشدما از او تا نستانیم عطائی نرویم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که از میخانه و فضای خوب آن نمی‌خواهند دور شوند. عشق را بالاترین مقام می‌داند و در جستجوی آن هستند، نه برای دنبال کردن انسان‌های عاقل و معمولی. تأکید می‌کند که زندگی خوب و بهشت واقعی در همین مکان است و نیازی به رفتن به جایی دیگر نیست. همچنین به درد و رنج اشاره می‌کند و می‌گوید که در پی آرامش هستند و نه دنبال درمان برای دردشان. در نهایت، شاعر به نعمت‌های الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که تا از خداوند چیزی نگیرند، به هیچ جا نمی‌روند.