غزل شمارهٔ ۱۲۱۴
وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: میم۷ بیت
هر چند ما به جسم ز اولاد آدمیماما به روح پاک ز ابنای خاتمیم
هستیم بی نیاز و فقیریم از همهاین از کمال ماست که محتاج عالمیم
جام جهان نما که به ما نور خود نمودگفتا ببین که آینهٔ اسم اعظمیم
ما را وجود داد و به خود هم ظهور کردپیوسته ایم بر هم و پیوسته با همیم
با جام می مدام چو رندان باده نوشلب بر لبش نهاده و مستانه همدمیم
هر چند افصحیم در اوصاف او ولیدر کنه ذات عاجز و حیران و اَبکمیم
ما بنده ایم و سید ما نعمت الله استنزد خدا و خلق از آن رو مکرمیم