غزل شمارهٔ ۱۲۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارغریب۷ بیت

در دیار تو غریبیم و هوادار غریبخوش بود گر بنوازی صنما یار غریب

مخزن جملهٔ اسرار خداوند ، دل استدل به من ده که بگویم به تو اسرار غریب

گر غریبی برت آید به کرم بنوازشسخت کاریست غریبی ، مکن انکار غریب

ما دعاگوی غریبان جهانیم همهدر همه حال خدا باد نگهدار غریب

دردمندیم و به امید دوا آمده ایمتو طبیبی و دوا کن دل بیمار غریب

کار غربت چه اگر کار غریبی است ولیخوش شود گر تو بسازی به کرم کار غریب

سید ماست سرجمله غریبان جهانکه به سر وقت غریب آمده سردار غریب

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن درباره حال و وضعیت غریبانی است که در دیاری ناشناس زندگی می‌کنند و دلتنگی و دردهایشان را ابراز می‌کنند. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که به این غریبان برای اینکه در دلشان شادی و امید بیاورد، توجه کند. او اشاره می‌کند که دل انسان، مخزن اسرار خداست و خواسته‌اش این است که دلش را به او بدهد تا اسرار را بازگو کند. شاعر همچنین تاکید می‌کند که غربت سختی دارد و همه باید برای غریبان دعا کنند و از خداوند خواسته می‌شود که آن‌ها را نگه‌داری کند. در نهایت، اشاره به سید (امام) غریبان می‌شود که به یاری غریبان آمده است.