غزل شمارهٔ ۱۲۰۲
به سر خواجه که ما مستانیمغیر می هر چه دهی نستانیم
داستان همه عالم مائیمدست ما گیر کز آن دستانیم
در خرابات مغان مست وخرابساقی مجلس سر مستانیم
دل و دلدار خودیم و می و جامجان و جانانه و این وآنیم
مطرب خوش نفس عشاقیمعاشقانه غزلی می خوانیم
حالت ما دگر و ما دگریمخدمتش زاهد و ما رندانیم
نعمت الله نهاده خوانیقدمی نه که همه مهمانیم