غزل شمارهٔ ۱۱۸۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: شتهایم۷ بیت

ما علم عشق بر ورق جان نوشته ایمخواندیم این کتاب و دگر هم نوشته ایم

با ما مگو سخن ز وجود و عدم که ماعمریست کز وجود و عدم درگذشته ایم

ما رهروان کوی خرابات وحدتیمرندانه گرد هر در میخانه گشته ایم

آدم بهشت هشت بهشت از برای دوستما از برای دوست دو عالم بهشته ایم

این حرف خوب صورت و آن نقش پرنگاربر لوح کاینات به ذوقش نوشته ایم

تخم محبتی که بود میوه اش لقادر جویبار دیدهٔ ما جو که کشته ایم

ما بنده ایم سید خود را به جان و دلسلطان انس و جن و امیر و فرشته ایم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و وحدت می‌پردازد و شاعر از تجربه عمیق خود در این زمینه سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که عشق را در وجود خود نوشته و عملی کرده است، و از جدایی میان وجود و عدم فراتر رفته است. شاعر خود را از پیروان راه عشق می‌داند و می‌گوید که برای دوست خود، دو جهان را زیبا کرده است. او همچنین به زیبایی‌های عشق و محبت اشاره می‌کند و خود را بنده و خدمت‌گزار معشوقش می‌شناسد. در کل، این شعر بیان‌گر احساسات عمیق و وصال با معشوق و رهایی از محدودیت‌های دنیوی است.