غزل شمارهٔ ۱۱۶۷
ما خراباتیان جان بازیممحو سر خلوت رازیم
عالمی مست ذوق ما گردندگر زمانی به خلق پردازیم
مطرب ما ز جان نوا یابدساز عشاق را چو بنوازیم
سرخوشیم و حریف خماریمبا لب جام باده دمسازیم
دلبر نازنین ما بر ماستما به آن نازنین همی نازیم
جان ما چون حجاب جانان استاز میان شاید ار براندازیم
بندهٔ ترک سرخوش خویشیمسید عاشقان شیرازیم