غزل شمارهٔ ۱۱۵۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: انشدیم۸ بیت

تا مجرد از دل و از جان شدیمهمنشین و همدم جانان شدیم

همچو قطره بهر یک دردانه ایغرقهٔ دریای بی پایان شدیم

از خیال روی یار خویشتنهمچو زلفش بی سر و سامان شدیم

تا که پیدا شد جمال عشق دوستما به خود در خود ز خود پنهان شدیم

جان و دل در کار عشقش باختیملاجرم ما جمله تن چون جان شدیم

از برای گنج عشقش روز و شبساکن کنج دل ویران شدیم

تا خبر از زلف و رویش یافتیمبی خبر از کفر و از ایمان شدیم

گرد نقطه مدتی گشتیم مانقطهٔ پرگار این دوران شدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالت عشق و دلدادگی خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چگونه در عشق به معشوق خود غرق و مجذوب شده و از خود بی‌خود گردیده است. شاعر به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که عشق او به گونه‌ای است که تمامی وجودش را تحت تأثیر قرار داده و زندگی‌اش را تحت الشعاع قرار داده است. در نهایت، شاعر به تحولاتی که عشق در روح و وجود او به وجود آورده، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عشق سبب شده تا او از مفاهیمی چون کفر و ایمان نیز غافل شود.