غزل شمارهٔ ۱۱۵۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: یدیم۵ بیت

هر آن نقشی که بر دیده کشیدیمبه جز نور جمال او ندیدیم

به گرد نقطه چون پرگار گشتیمبه آخر هم بدان اول رسیدیم

چو قطره غرق بحر عشق گشتیممحیطی را به یک دم در کشیدیم

خراباتست و ما مست و خرابیمز هر خم مئی جامی چشیدیم

به عالم نعمت الله را نمودیماز آن دم روح در مَردم دمیدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تجربه‌های عمیق عاشقانه و روحانی شاعر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هر چیزی که در زندگی دیده‌ایم، جز زیبایی‌های الهی نبوده است. او به تشبیه خود از پرگار استفاده می‌کند و می‌گوید که به دور مرکز عشق گشته‌اند و در نهایت به همان منبع اصلی رسیده‌اند. شاعر از غرق شدن در دریای عشق صحبت می‌کند و به لذت‌های خوش‌گوار می‌پردازد. در انتها، او به حالتی مست و خراب اشاره می‌کند و معتقد است که با ورود روح الهی به انسان‌ها، زندگی به نعمت تبدیل شده است.