غزل شمارهٔ ۱۱۵۱

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: دکشیدیم۷ بیت

ما آینه در نمد کشیدیمدامن ز خودی خود کشیدیم

پرگار صفت به گرد نقطهخط بر سر نیک و بد کشیدیم

بودیم حباب و غرقه گشتیمواحد به سوی احد کشیدیم

گرمی به حساب خورد رندیما ساغر بی عدد کشیدیم

دردی کش کوی می فروشیمبحر ازل و ابد کشیدیم

دردیست به کس نمی توان گفتآن رنج که از خرد کشیدیم

شادی روان نعمت اللههر دم جامی دو صد کشیدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان تجربیات روحانی و عمیق خود می‌پردازد. او از به وحدت رسیدن و گذر از خود به سوی یک حقیقت بزرگ‌تر صحبت می‌کند. شاعر احساس کرده که زندگی و خوشی‌ها مانند حبابی هستند که در نهایت غرق می‌شوند و در تلاش برای نوشیدن شکر و لذت از زندگی، به دنبال معانی عمیق‌تری از وجود می‌گردد. او دردهایی را که از خرد و تجربه‌ها بر دوش دارد، بیان می‌کند و در عین حال از شادابی و خوشی‌هایی که در مسیر زندگی تجربه کرده، سخن می‌گوید. شعر به نوعی سیر و سلوک درونی و جستجوی معنای واقعی زندگی را توصیف می‌کند.