غزل شمارهٔ ۱۱۴۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: مزدیم۷ بیت

مستانه ملک صورت و معنی به هم زدیمرندانه در قدم قدمی از عدم زدیم

ما را مسلم است دم از نیستی زدنکز هستی وجود رقم بر عدم زدیم

پروانه وار کاغذ تن را بسوختیموز شمع عشق آتشی اندر قلم زدیم

گفتیم انا الحق و علم عالمی شدیممنصور وار بر سر داری علم زدیم

ما عارفان سرخوش دلشاد عاشقیممستیم و لاابالی و غم را به هم زدیم

با جام می مدام حریفانه همدمیممستانه زان مدام ز میخانه دم زدیم

در دیده روی ساقی و بر دست جام میشادی روی سید خود جام جم زدیم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و حال و هوای صوفیانه است. شاعر به تصادف و در هم آمیختن صورت و معنی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در مسیر عشق و خلسه، از نبود و عدم به وجود و هستی رسیده‌اند. به تصاویری همچون پروانه و شمع اشاره می‌کند که در آتش عشق سوخته‌اند. شاعر خود را عارف و عاشق می‌داند که در حال باده‌نوشی و شادمانی با دوستانش است و به نوعی از لذت‌های دنیوی و روحانی آگاه است. در نهایت، او با اشاره به جمال ساقی، شادی و زیبایی را گرامی می‌دارد.