غزل شمارهٔ ۱۱۰۷
بُود ممکن که من بی جان بمانممحال است اینکه بی جانان بمانم
مرا ساقی حریف و عشق یار استنمی خواهم که از یاران بمانم
دوای درد دل درد است و دارممباد آن دم که بی درمان بمانم
عزیز مصر عشقم ای برادرچو یوسف چند در زندان بمانم
چو او پیدا شود پنهان شوم منوگر پیدا شود پنهان بمانم
اگر نه او مرا بخشد وجودیهمیشه در عدم حیران بمانم
اگر نه عشق او باشد دلیلمشوم گمراه و سرگردان بمانم
اگر جانم نماند غم ندارمبه جانان زنده جاویدان بمانم
نمی دانم ز غیرت غیرت ای دوستکدامست غیر تو تا آن بمانم
شوم پیدا اگر پنهان شوی تووگر پیدا شوی پنهان بمانم
چو سید بی سر و سامان بمانماگر زلف پریشان برفشانی