غزل شمارهٔ ۱۱۰۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: انم۷ بیت

مطرب خوش نوای رندانمساقی بزم باده نوشانم

سخن عاشقان اگر خواهیبشنو از من که خوش همی خوانم

جام بر دست و مست و لایعقلگرد رندان مدام گردانم

بزم عشق است مجلس دائمروز و شب عاشق حریفانم

ساغر دُرد درد می نوشمبه از این خود دوا نمی دانم

صورتم موج و معنیم بحر استظاهراً این و باطناً آنم

می کشم خوان پادشاهانهنعمت الله رسید مهمانم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی لذت‌های عشق و می‌گساری صحبت می‌کند. شاعر خود را به عنوان یک مطرب و خوش‌نوای رندان معرفی می‌کند که در مجالس بزم و عشق نغمه می‌خواند. او دست به جام باده زده و خود را در این حال مست و بی‌خود توصیف می‌کند. شاعر به دیگران می‌گوید که برای درک سخنان عاشقان باید این لذتها را احساس کنند. بزم عشق برای او همیشگی است و او در این زندگی غرق در عشق و شادی است. در نهایت، او تأکید می‌کند که تنها نوشیدن دردهای عشق برایش بهتر از هر دارویی است و درونش پر از معنا و عاطفه است.