غزل شمارهٔ ۱۱۰۳
علم توحید نیک می دانمخوش به ذوق این کتاب می خوانم
دو نگویم نه مشرکم حاشامن یکی گویم و مسلمانم
می عشقش به ذوق می نوشمرندم و ترک باده نتوانم
گاه در جمع و فارغ از هجرمگاه چون زلف بت پرستانم
در همه حال با خدای خودمنه غلط می کنم که خود آنم
مظهر اسم اعظم اویمحافظ حرف حرف قرآنم
سید مجلس خراباتمساقی بزم باده نوشانم