غزل شمارهٔ ۱۰۸۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: لم۷ بیت

غیر او با او نگنجد در دلممشکل این حل و حل مشکلم

از جمال اوست هر حسنی که هستلاجرم بر حسن خوبان مایلم

غیر او در هر دو عالم هست نیستمن نگویم فاصلم یا واصلم

عالمی خواهند از من عالمیمن به ایشان همچو ایشان مایلم

جام می بر دست می نوشم مدامبر در میخانه باشد منزلم

عمر من نگذشت بی حاصل دمیحاصلم عشق است و نیکو حاصلم

سر خوشم مستانه می گویم سخناز زبان نعمت الله قائلم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که تنها عشق و زیبایی خداوند برای او معنا دارد و هیچ چیز دیگری در دلش جا نمی‌گیرد. او مشکلات را با عشق خود حل می‌کند و زیبایی‌های واقعی را ناشی از جمال خداوند می‌داند. او احساس می‌کند که در این دنیا تنها عشق خداوند برایش واقعی است و از دیگران فاصله‌ای ندارد. شاعر به میخانه و نوشیدن شراب اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که زندگی‌اش بی‌هدف نبوده و عشق را به عنوان مهم‌ترین دستاورد خود می‌داند. همچنین، با حالت مستانه‌ای که دارد، به بیان احساسات خود به شیوه‌ای شاعرانه می‌پردازد.