غزل شمارهٔ ۱۰۴۹

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: رم۷ بیت

در همه آینه یکی نگرمآن یکی در هزار می شمرم

هر چه بینم به نور او بینمجام گیتی نماست در نظرم

زندهٔ جاودان منم که به عشقجان به جانان خویش می سپرم

او خبیر است و من خبیر خبیرتا نگوئی ز خویش بی خبرم

عارفانه مدام در سیرمهر زمان در ولایت دگرم

پای بوسش اگر دهد دستماز سر کاینات در گذرم

نعمت الله چو نور چشم منستجام و جم را به همدگر نگرم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر عارفانه به احساس عشق و ارتباط عمیق با معشوق اشاره دارد. شاعر در آن به تصویر عالم و حقیقتی که در آینه‌ها ملت انعکاس یافته است، می‌پردازد و بیان می‌کند که همه چیز را از نور معشوق می‌بیند. او خود را جاودان و زنده می‌داند، که جانش را به عشق معشوق می‌سپارد. شاعر دائم در حال سیر و سفر در ولایات مختلف است و با عشق به معشوق، از کائنات عبور می‌کند. همچنین نعمت‌الله به عنوان نور چشم شاعر توصیف شده و او در این راستا به پیوندی عمیق بین جام و جم اشاره دارد.